Weblogs

(G)een luik in mijn hoofd

Een scheiding tussen werk en privé voelt voor mij altijd als kunstmatig. Ik houd nu eenmaal van mijn werk en praat ook met vrienden graag over onderwijs. Als inspecteur merk ik dat ik het soms lastig vind. Waar ik vroeger met gemak en vaak ook trots vertelde dat ik lesmaterialen ontwierp, in de redactie van een videomagazine zat en onderwijsadviseur was, heb ik nu wat schroom om te vertellen dat ik inspecteur van het onderwijs ben. Mensen kijken je meewarig aan of willen direct vertellen over een kind dat gepest wordt of onterecht verzuimt, of mijn visie op de eindtoets horen.

Monique Okkerse

Twee bijzondere ervaringen van de afgelopen maand illustreren dit.

Op de sportschool denkt iemand dat ik leerplichtambtenaar ben. Ik vertel dat dat niet het geval is, waarop de vraag komt wat ik dan wel doe. Met enige schroom zeg ik dat ik bij de onderwijsinspectie werk. Voor het gemak nog even zonder de functie te benoemen. De nieuwsgierigheid is dan gewekt en er wordt doorgevraagd: wat doe ik daar dan? Met mijn handdoek om op weg naar de douche mompel ik: "Ik ben onderwijsinspecteur". De reactie deze keer; "Oh dat had ik niet achter je gezocht. Ik vermoedde meer een creatief beroep. Ik had nooit gedacht dat je een kantoorbaan had". Het was vast goedbedoeld, maar ik moet toch wel even lachen. Als mijn baan iets niet is dan is het een kantoorbaan; elke week een of twee dagen bezoek ik een school en zie ik geen kantoor van binnen. Onder de douche wil mijn sportgenoot uitgebreid horen wat ik er dan zo leuk aan vind bij de inspectie en in haar stem klinkt de verbazing.

Na een uitgebreid betoog wil zij graag vertellen dat ze ook in het onderwijs werkt en wel als kleuterjuf en of ik ook op haar school ben geweest. Tsja en dan wordt het lastig; want ik wil dan wel van alles weten over die school, maar ik ben niet op schoolbezoek, sta bij mijn sportschool onder de douche en ben in alle opzichten privé. Bovendien is het mijn professionele plicht om - als ik onregelmatigheden ontdek of hoor - daar iets mee te doen.

Thuis heb ik de afspraak dat ik geen namen van scholen noem, noch wil weten wat er precies allemaal gebeurt op de stagescholen van mijn dochter. Die doet haar lio-stage en heeft in de afgelopen vier jaar ook al wel een flink aantal scholen ervaren, met natuurlijk de nodige moeilijke situaties. Haar laatste ervaring betrof een 7/8 combigroep met een aantal leerlingen met gedragsproblemen. Het houden van orde was, eufemistisch gezegd, een hele uitdaging voor een stagiair. Wat stond ik (mede als voormalig videobegeleider) te springen om haar van allerlei adviezen te voorzien. En wat wilde ik graag in gesprek met deze school om te horen wat de motieven zijn om een lio-stagiaire zo’n moeilijke groep te geven. Mag en kan natuurlijk allemaal niet en dus hield ik mijn mond.

Werk en privé, het blijft een uitdaging. Ik blijk geen luik in mijn hoofd te hebben dat in werkuren open is en op onderwijs gericht is en thuis potdicht zit. En ik vermoed met mij velen die zich voor het onderwijs inzetten.

Monique Okkerse werkt sinds 2013 als inspecteur bij de Inspectie van het Onderwijs. Daarvoor was zij werkzaam als manager, onderwijsadviseur, schoolbegeleider en ontwikkelaar van lesmaterialen.

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.